إنَّ دفعَ الزّاهد‍ِ العابدِ لفضل عليٍّ عليه‌السلام على الخلق كلّهم بعدَ النبي صلى‌الله‌عليه‌وآله ليصيرُ كشُعلةِ نار في يوم ريحٍ عاصفٍ، و تصيرُ سائرُ أعمالِ الدّافع لفضل عليٍّ عليه‌السلام كالحلفاء وإن إمتلأتْ منهُ الصّحاري، واشتَعَلَتْ فيها تلك النّار و تخشاها تلكَ الريحُ حتّى تأتي عليها كلّها فلا تبقى لها باقيةٌ.                               

زاهد عابدى كه برترى على عليه‌السلام را پس از پيامبر صلى‌الله‌عليه‌وآله بر همه خلق انكار كند همچون شعله آتش روز تند باد مى‌شود و ديگر اعمال او همچون گياهان[خشكيده] مى‌شود. اگرچه صحراها از آن آكنده شود، آن آتش در آن گياهان شعله مى‌افكند و آن تندباد آتشگون همه را فرا مى‌گيرد و چيزى باقى نمى‌گذارد.

تفسير الامام حسن العسكري عليه‌السلام، ص89 حديث47.